Omdat mijn herstel (zie biografie) zo snel en voorspoedig verliep kon ik mezelf ook snel weer richten tot mijn activiteit die ik jarenlang niet heb kunnen beoefenen zoals ik zou willen, maar wel altijd de drang naar had ; sporten!
Vóór mijn longtransplantatie was sporten een zware op gave en op den duur zelf een schier onmogelijke opgave geworden. Door de chronische longontstekingen veranderde mijn longen stukje bij beetje in litteken weefsel. Daardoor ging natuurlijk mijn conditie achteruit, en zie hier de vicieuze cirkel die ontstaat.
Tegen dit alles heb ik me jarenlang verzet door zo goed en kwaad als het ging mezelf in beweging te houden en te sporten. In het begin was het hardlopen en tennissen, krachtsport, fietsen etc. Maar naar verloop van tijd zul je je sport toch aan moeten gaan passen op de conditie waar je dan in verkeerd. En zo was bij mij dus ook het geval.
Op de sportschool had ik al een keer op een roei-ergometer gezeten en dit was een beweging die ik op mijn eigen niveau kon doen en waarbij alle spieren in het lichaam aan bod kwamen. Naarmate het “normaal” sporten op een sportschool bijna onmogelijk werd kwam ik dus bij de roei-ergometer uit en besloot uiteindelijk ook zelf een Concept2 ergometer aan te schaffen.

Vóór de transplantatie had ik dus al veel “indoor roeien” gedaan en ná de transplantatie heb ik veel revalidatie tijd doorgebracht op het ijzeren ding.
Ook had ik vóór de transplantatie al enkele keer gehoord van de World Transplant Games. Zeker toen ik na mijn transplantatie erachter kwam dat roeien een (extra) onderdeel was op de WTG 2005 in Canada heb ik me meteen aangemeld bij de plaatselijke Tilburgse roeivereniging (TOR) om te gaan trainen voor dit mooie nieuwe doel.
In het najaar van 2004 heb ik me dus ingeschreven voor de WTG 2005.
Het uiteindelijke resultaat kun je lezen in het WTG 2005 verhaal.

Er zijn sommige dingen die je nooit meer verwacht te mogen doen na een longtransplantatie. Het lijkt niet meer dan logisch dat je met twee getransplanteerde longen geen avonturen op gaat zoeken waarbij de druk of krachten op de longen veranderlijk zijn. Zo werd er vóór mijn transplantatie gezegd dat ik enkele halsbrekende toeren definitief uit mijn hoofd moest zetten zoals parachute springen en perslucht duiken. Maar indirect zijn er ook enkele dingen die je beter kunt vermijden, en dan heb ik het vooral over het feit dat ik door de immuun supressieva blijkbaar veel vatbarder ben geworden voor infecties in de breedste zin van het woord. “Blijkbaar” zeg ik omdat ik er nog (bijna) nooit mee te maken heb gehad na mijn transplantatie. Ongeveer een jaar na mijn transplantatie heb ik wel een voedsel vergiftiging opgelopen maar toen is een bacterie in mijn maag darm kanaal gevonden die zelfs een gezond iemand een paar dagen plat zou hebben gekregen. Lees hier het relaas. Stom toeval óf het resultaat van de immuun supressieva, wie zal het zeggen?!.......

Het bovenstaande haal ik even aan om het avontuur aan te kondigen dat ik in November 2005 ging ondernemen.
Een vriend van mij uit mijn Brabantse geboortedorp Udenhout is in het voorjaar van 2005 naar Vietnam (1) gegaan om werk te zoeken. Hij heeft daar een cursus gevolgd tot engels leraar. Daarna is hij gaan werken als leraar op verschillende soorten scholen in Saigon.
Ik was natuurlijk altijd in de veronderstelling geweest dat het voor mij uitgesloten was om naar landen zoals Vietnam (2) te reizen omdat daar de gezondheidszorg natuurlijk niet op een westers peil is. Ook is het een gebied waar allerhande ziektes rond zwerven die we niet (meer) tegen komen in het westen en die funest kunnen zijn voor een transplantatie patiënt.

In de tussentijd dat hij in Vietnam verbleef heb ik toch contact met hem behouden en uitgebreid geïnformeerd hoe hij woonde en hoe de omstandigheden ter plekke waren. Uiteindelijk heb ik in de zomer van 2005, na mijn thuiskomst van de World Transplant Games, toch de stoute schoenen aangetrokken en aan mijn longtransplantatie arts gevraagd hoe hij dacht over een bezoek aan deze vriend in Vietnam. Natuurlijk had ik een duidelijke “nee” verwacht en daarom viel me de “ja”, onder bepaalde voorwaarden, ook 100% mee!
Ik moest als eerste alle vaccinaties halen die noodzakelijk waren voor dat gebied en daarna uitgebreid de “dekking” laten controleren. Ook kreeg ik de raad mee om me natuurlijk zo goed mogelijk aan de hygiëne regels te houden. Vietnam is niet per definitie een smerig land maar een infectie door bijvoorbeeld voedsel is natuurlijk snel opgelopen. En dan natuurlijk nog maar te zwijgen over het feit dat er ook toen al her en der de gevreesde vogelgriep geconstateerd was, vooral in het noorden van Vietnam.

Na al deze voorzorgsmaatregelen genomen te hebben en een retour Saigon geboekt te hebben ging begin November 2005 een geheel nieuwe avontuur (voor mij en het ziekenhuis!) van 3 weken van start.

Tijdens de reis verbleef ik bij Roel in zijn huis in District 3 (wijk) van Saigon. De eerste week liet hij me vooral het echte Vietnamese leven zien in de omgeving van Saigon (info). Zo gingen we onder andere naar de Cu Chi tunnels en bezochten we de lokale rijstvelden. Natuurlijk werd er ook een bezoek gebracht aan de lokale markten en aan het “American War” museum. Het nachtleven van Saigon werd daarbij niet overgeslagen.
Hetgeen me wel opviel, en zeker niet ten voordele van een longpatiënt, was het klimaat en de lucht in Saigon. Het is alleen s'morgens en s'avonds een beetje behaaglijk en in de middag is het gewoon zeer drukkend heet. Hier komt nog bij dat 99% van de Vietnamezen zich verplaatst op een bromfiets waardoor er een gigantisch smog in de stad komt te hangen.
Op de helft van de reis zijn we ook een korte week met de trein naar Nha Trang geweest. Dit is een kustplaats in opkomst aan de zuid-oost kust van Vietnam.

Hier hebben we 5 dagen een “motorbike” gehuurd en zijn we landinwaarts gereden en hebben in modderbaden gelegen, watervallen bezocht en zijn met een boot de verschillende baaien af gegaan.
Natuurlijk hebben we verschillende lokale en luxe restaurantjes bezocht en is het nachtleven hier ook uitgebreid getest.
Hierna zijn we weer met de trein (wat al een ervaring op zich is) terug gegaan van Nha Trang naar Saigon. Roel moest helaas de laatste dagen van mijn verblijf weer werken dus heb ik me onder andere met een sight seeing tour in een “bike-cab” bezig proberen te houden.

Zoals misschien al is opgevallen op de foto's hierboven sta ik daar niet zelf op, en zijn degenen die er wel opstaan geen mensen die wij kennen.
Helaas…. Pindakaas…. is in Nha Trang op drie dagen vóór het einde van de reis mijn foto toestel op bizarre wijze gestolen. Hier stonden ook al mijn foto's op van de voorgaande 3 weken Vietnam, waardoor ik alleen slechts enkele foto's heb van een haastig gekochte wegwerp camera en wat ge-google-de foto's om toch een indruk te geven van de bezochte plaatsen….kijk in het foto album om een beetje een indruk te krijgen van mijn reis door middel van de foto's die ik nog wel heb.

Na het World Transplant Games 2005 avontuur had ik even helemaal genoeg van het roeien. Doordat ik dag in dag uit met roeien bezig was ging het me op een gegeven moment tegenstaan en daarom zocht ik na de games van 2005 een andere sport om me op te richten.
Een jaar lang heb ik met een vriend alleen maar in de sportschool “rond gehangen” en eigenlijk alleen “kilo's weg gezet”. Het was winter en lekker binnen in een sportschool is dan niks mis mee. Ook vond ik het wel leuk om wat meer “massa” te krijgen, zoals de echte body build cracks dat noemen. De trainingsarbeid was zwaar maar het resultaat was er ook naar.
In het voorjaar van 2006 kwam een vriend van me echter met het idee om met de Tilburg Ten Miles mee te gaan doen. Dit is een hardloop wedstrijd in Tilburg over 10 Engelse mijlen ( 16 kilometer ) die elk jaar aan het eind van de zomer gehouden word. Dit leek me een mooi nieuw doel, zeker omdat die winter mijn conditie snel achteruit was gegaan omdat ik alleen maar bezig was met het “wegzetten van kilo's” in “the gym”. Ook leuk, maar fysiek toch anders……
Vol goede moed begon ik begin Mei met trainen.
Na een ongeveer 4 weken getraind te hebben ging iets behoorlijk fout. Tijdens een hardloop training stapte ik van een stoep af om de straat over te lopen. Ik kwam wat ongelukkig terecht en voelde meteen al een steek in de buitenkant van mijn rechter kuit. s'Avonds en s'nachts werd de pijn echter zo hevig dat ik mijn been bijna niet meer kon bewegen, en besloot de volgende dag dus toch maar naar de huis arts te gaan. Deze constateerde een “zweepslag”. Rust en een paar consulten aan de fysiotherapeut zouden genoeg moeten zijn. De weken daarop volgend bezocht ik dus een aantal malen de fysiotherapeut en het léék snel beter te gaan. Echter op een bepaald punt bleef mijn “zweepslag” stilstaan in genezingsproces. Mijn fysiotherapeut bleef ook met vragen zitten en ten einde raad maakte ik eind Juli maar een afspraak met een sport arts in het UMC Utrecht. Zeker gezien mijn grote stapel medicijnen link naar venster met medicijnen die ik gebruik, waarvan bekent is dat ze niet altijd goed zijn voor spieren en botten, leek dit een goede optie.

Tijdens het consult constateerde de sportarts een bobbel op mijn kuitbeen (fibula). Klik hier om te plaats van de fibula te zien. Op de röntgen foto's die daarna gemaakt werden werd zijn vermoeden bevestigd; een gebroken kuitbeen. Waarschijnlijk opgelopen tijden “het afstappen van de stoep”. Gelukkig was het genezingsproces al in de eind fase en was het kuitbeen ook aangegroeid zodat het niet opnieuw “gezet” moest worden. Wel werd enkele weken rust nog zwaar aangeraden tot de breuk volledig hersteld was.

Dit was dus een teken dat mijn spieren en botten zeker niet normaal ontwikkeld zijn om misschien wel aangetast zijn door de bijwerkingen van de immuun supressieva. Daarom werd aan de hand van het voorval een botdensitometrie gedaan om vast te stellen of er sprake was van osteoporose en ik welke mate dat dan zou zijn. Hier kwamen echter geen verontrustende dingen aan het licht maar het was wel duidelijk geworden dat ik in de toekomst wel rekening moest houden dat mijn gehele gestel op sommige punten misschien zwakker is dan ik had gedacht.

Aangezien de Transplant Games van 2005 link wtg zeer goed bevallen waren opperde ik aan een getransplanteerde vriend (Azarja) om dit jaar weer deel te nemen. In Augustus 2007 zouden de World Transplant Games in Bangkok gehouden worden. Een nieuw doel met nieuwe kansen.
Samen besloten we de schouders eronder te zetten en schreven we ons in voor de games van 2007. Azarja besloot badminton als hoofd onderdeel te kiezen en ik besloot atletiek te kiezen als hoofd doel en meldde me aan bij de Tilburgse atletiek vereniging; a.v. Attila
Samen zouden we dan het badminton dubbel als onderdeel hebben.
We schreven alle WTGN trainingsdagen voor de verschillende onderdelen in onze agenda en met volle overgave zijn we op dit moment aan het toewerken naar de games van 2007.

Tijdens de World Transplant Games van 2005 ben ik in contact gekomen met André Lassooij ,iemand van de Nederlandse equipe, die ook een dubbele longtransplantatie heeft ondergaan. Hij is ongeveer 7 jaar geleden getransplanteerd en is sindsdien een stabiele longfunctie. Tijdens onze contact van de afgelopen twee jaar is op een gegeven moment het woord “perslucht duiken” gevallen. Toevalligerwijs was hij een half jaar daarvoor bezig met het UMC Groningen (waar hij getransplanteerd is) om te onderzoeken wat de mogelijkheden daartoe waren en wat eventueel de grote bezwaren zouden zijn. Hieruit kwam dat, mits je natuurlijk een stabiele longfunctie/gezondheid hebt na je longtransplantatie, er geen grote bezwaren waren tegen heb duiken met perslucht.
Maar omdat ik in het UMC Utrecht onder behandeling ben was het eerste dat ik moest doen, het overleggen met míjn longtransplantatie arts ivm het perslucht duiken. Tijdens dit gesprek gaf ik aan dat het UMC Groningen het gehele onderwerp al uitgebreid onderzocht had en dus even contact hebben met de longtransplantatie arts in Groningen voldoende zou kunnen zijn.

Na wat overleg heen en weer werd me groen licht gegeven om te gaan duiken met perslucht. Dit alles natuurlijk wel onder bepaalde voorwaarden.
Na het akkoord besloot ik mijn PADI “open water diver” brevet te gaan halen. Dit is de grootste (commerciële) duik organisatie van de wereld en dus is het duik brevet van ook over de gehele wereld bruikbaar. Het brevet zelf kun je op je vakantie (duik) locatie halen, maar zeker omdat ik een “apart geval” ben leek het me veiliger om het in Nederland te halen.

Vrijdag 17 November was de grote dag, het begin van de duik cursus. Het brevet bestaat uit een onderdeel theorie, 5 binnenwater duiken, en 5 buiten water duiken. Gezien mijn gezondheid leek het me wel goed om de theorie goed te kennen om zo mogelijk de (gezondheids) gevaren goed in te kunnen schatten en dus te voorkomen. De 5 binnenwater duiken vonden plaats in een zwembad in Tilburg. Ook weer op een vrijdag, maar dan 22 December, was het examen van het theorie deel en de oefeningen die je geleerd had tijdens de binnenwater duiken. Voor de theorie had ik 1 van de 50 vragen fout……..hoezo goed geleerd?!.........
Ook het examen in het zwembad verliep zonder problemen en hierbij was dus wéér een experiment met mijn nieuwe longen gelukt; het behalen van het nooit verwachte duik brevet!

Het plan is om in het voorjaar, met een vriend die zijn duik brevet al enkele jaren langer heeft, op duik vakantie te gaan. Maar tegen die tijd zal ik een uitgebreid verslag doen van mijn ervaringen tijdens deze eerste echte duik vakantie.
Wordt vervolgd dus………
De foto's van het perslucht duiken staan nu in mijn fotoboek

Nadat ik begin Oktober 2006 mezelf aangemeld had bij Atletiek vereniging Attila in Tilburg ben ik meteen volop mee gaan doen aan de loop trainingen. Het vaste schema van trainingen is; dinsdag avond baan training, donderdag avond wegtraining en zaterdag ochtend bos of duintraining.
Na de eerste baantraining was het meteen mis met mijn rechter onderbeen. Inderdaad, het zelfde been als de kuitbeenbreuk. Vooral de binnenkant van mijn rechter onderbeen was totaal overbelast. Na 2 weken rust gehouden te hebben probeerde ik weer met een training mee te doen, met het zelfde gevolg. Wederom de binnenkant van mijn rechterbeen totaal overbelast. Na gesproken te hebben met enkele mensen leek het erop dat ik gewoonweg te hard van start was gegaan met de trainingen en dat ik ook moest wennen aan de “baan” ondergrond van Attila.
De enige remedie leek nog volledige rust en volgende keer toch nog rustiger opbouwen. Mede op advies van mijn fysiotherapeut en enkele mensen van Attila besloot ik dus rust te houden tot mijn blessure volledig over was. Half November, ongeveer 4 weken later dus, ging ik weer is een training te proberen te volgen en kijken hoe het ging. Het bleek al snel dat de oude blessure al tijdens de training terugkwam, en ik huppelde als het ware over de baan.

Zoals ik al in mijn biografie beschreef was ik vóór mijn transplantatie al iemand die niet vies was van enige lichamelijke inspanning, of zelf kastijding zoals ik het ook wel is noemde. Of dit nou “de aard van het beestje” is of omdat het zo gestimuleerd werd door het ziekenhuis kan ik zelf ook niet goed bepalen. Maar feit was wel dat ik voor mijn transplantatie alles, wat een beetje in mijn mogelijkheden lag, wilde doen om mijn longen zo lang mogelijk “schoon” en “gezond” te houden.
Toen mijn ouders dus, toen ik 16 was, met het idee kwamen om met enkele kennissen op wintersport te gaan, was ik daar natuurlijk zéér over te spreken. Wel was er de “aangeleerde” terughoudendheid in mijn enthousiasme over het skiën zelf. Wintersport houd toch in dat je op grote hoogte verblijft en dan óók nog is een flinke dagelijkse inspanning tracht te leveren. Dit alles is natuurlijk dubbelop, zeker voor iemand met een longaandoening.

Vanaf 1994 gingen we 5 jaar op rij elk jaar met kennissen op wintersport. Héérlijk!
Mijn lichamelijke conditie was de eerste paar jaar nog van dien aard dat ik het redelijk vol kon houden en de frissen berglucht en de lichamelijk inspanning tijdens deze week waren natuurlijk “spekkie naar het bekkie” van deze jongen! Daar komt nog bij dat we meestal in de carnavals vakantie gingen waardoor ik het “slechte” carnaval kon ontlopen. Want laten we eerlijk zijn, voor een CF-patient is carnaval verre van goed. En mijn ervaring was ook dat ik alleen maar zieker carnaval “uitkwam” dan dat ik “erin” ging. Soms zelfs zo erg dat er weer een intraveneuze antibiotica kuur aan te pas moest komen om het geheel weer een beetje in balans te krijgen.

De laatste twee jaar van deze eerste vijf jaar wintersport begon ik toch al wel te merken dat ik steeds minder meekon. Toen ik in 2000 en 2001 voor het eerst met vrienden op wintersport ging was het eigenlijk voor me al niet meer goed mogelijk om een beetje te skiën. Tijdens de week wintersport had mijn lichaam dan in rust al genoeg werk om genoeg zuurstof op te nemen, laat staan dat ik er nog is bij ging skiën op nog grotere hoogte?! (meestal ga je tijdens het skiën met de liften naar grotere hoogte dan waar je s'nachts slaapt). De laatste vóór mijn transplantatie heb ik heel de week alleen maar op bed gelegen omdat ik geen poot kon verzetten. Waarschijnlijk was ik door mijn zwakke gezondheid al op geringe hoogte al ten prooi gevallen aan hoogteziekte.

Maar met mijn transplantatie in maart 2004 kwamen ook, zoals bekent, de nieuwe fysieke mogelijkheden! In het voorjaar van 2005 besloot ik dus weer is met vrienden mee te gaan op wintersport. Deze gingen sinds 2000 nog steeds elk jaar trouw de witte hellingen opzoeken. Aangezien we allemaal toch wel een beetje verknocht waren aan Oostenrijk was “het land” geen discussie punt. De keuze viel voor mijn “historische” gang op Ellmau.
Vóór mijn transplantatie was ik al in Brixen im Thal, Les Deux Alpes en Meribel geweest.

De week in Ellmau beviel goed en in 2006 zou ik zelfs twéé keer (Gerlos en Serfaus) op wintersport gaan! Heerlijk weer de frisse berglucht in je gezicht en nog actief bezig zijn ook!
De inspanning op hoogte, waar ik bij voorbaat wel een beetje bang voor was, verliep zonder problemen. Dit na natuurlijk afgezien van de gebruikelijke ski ongelukjes. Maar aan weinige valpartijen hield ik alleen één keer een paar gekneusde ribben over. Maar ach, that's al in the game!
Dit jaar besloot ik met twee vrienden naar Sölden af te reizen. Het ski gebied was behoorlijk hoog (1350m-3300m) waardoor we ondanks de zeer zachte winter waarschijnlijk toch gewaarborgd waren van de benodigde sneeuw. Want ach, sneeuw is toch wel handig als je een week gaat skiën hé?!

Het weer was heerlijk om te skiën; strak blauwe lucht en redelijke sneeuw. Ook heb ik me wederom regelmatig laten gelden in het “aprés ski” geweld! Op de top van de “tiefenbach gletscher” liep ik zelfs de laatste meters van 3300m naar 3370m te voet, met ski schoenen aan, naar het hoogste topje van het Ötztal. En dit alles zonder echt buiten adem te raken! En ik kan je verzekeren dat ski schoenen niet gemaakt zijn om te lopen, dus dat maakte het er niet makkelijker op. Maar dit was wederom een bewijs van mijn nieuwe mogelijkheden met mijn nieuwe lieve longetjes.

Het enige minpuntje dat ik nog wel tijdens de wintersporten na mijn transplantatie ervaar is de gigantische kramp in mijn bovenbenen. Na een beetje rondgevraagd te hebben in “transplantatieland” blijkt dit waarschijnlijk veroorzaakt te worden door de medicatie die ik na de transplantatie moet nemen. Tijdens één van mijn volgende afspraken bij mijn longtransplantatie arts zal ik dit is na gaan vragen.
Maar de wintersport houden we zeker elk jaar op de agenda, en als het enigszins kan twee keer!..........
De foto's van Sölden 2007 staan nu in mijn fotoboek

Soms doet een mens dingen waarvan andere zeggen; “lijkt je dat wel slim?!....” of “dat doe ik zelf niet eens!….” of “maar jij had toch nieuwe longen?!....”
De laatste tijd ben ik druk bezig met de voorbereidingen op de World Transplant Games 2007. Om op mijn hoofdonderdeel, de 5000m, wat meer power in de benen te krijgen doe ik meestal één keer per week een traploop training. Normaal gezien stelt een traploop training niet zo veel voor omdat een normaal huis niet meer dan 2 of hoogstens 3 verdiepingen heeft. Maar aangezien ik in Westpoint woon, en deze woontoren (de enige verticale straat van Tilburg) een 47 tal verdiepingen telt, betekent een traploop training wel meer dan een tweetal trappen omhoog sprinten!

Zoals gezegd wil ik met de traplooptraining wat meer power in de benen krijgen en het pure absurde idee om 47 trappen omhoog te lopen trekt me eigenlijk ook wel. Waar het bij een “gezonde geest” misschien niet in zijn hoofd zou opkomen om dit te doen is dit voor mijn “zieke geest” juist des te meer uitdaging en “bewijs van nieuwe conditie” om dit wel te doen!
De laatste maanden probeer ik dus elke week zo'n traploop training in mijn trainingsweek te plannen. Normaal gezien loop ik tijdens zo'n traploop sessie dan 2 keer helemaal, via het centrale trappenhuis, van de begane grond naar verdieping 47. Hetgeen neerkomt op het overbruggen van een hoogte van ongeveer 143,1 meter en het nemen van ongeveer; 14 (treden per trap) x 47 (etages) = 658 treden. Tussen deze twee “opwaartse blokken” door loop ik via de zelfde trappenhal weer alle 47 trappen naar beneden. De snelste tijd die ik tot nu toe neer heb gezet om geheel van 0 naar 47 te overbruggen is 7:37,1! Niet slecht dacht ik zo?!

De eerste keren dat ik de uitdaging aanging met de 658 treden ging ik natuurlijk véél te hard van start. Vóór ik bij verdieping 6 was begon ik al flink te hijgen en op verdieping 10 was ik al totaal buiten adem en schreeuwden mijn kuiten en bovenbenen al moord en brand! Gelukkig word ook ik door schade en schande wijs en besloot ik de volgende keren toch maar wat rustiger van start te gaan. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik tegenwoordig rustig fluitend boven aankom! Verre van dat zelfs want elke keer wil ik als het enigszins kan een nieuwe PR (personal record) neerzetten als ik mijn laatste voetstap op de hoogste trede neer plant. En eenmaal boven aangekomen beloof ik mijn lieve trouwe beentjes elke keer weer dat ik dit nooit meer zal doen, om ze vervolgens weer op de pijnbank te leggen!

Maar toch, de extreemheid, en tegelijkertijd de zinloosheid van de uitdaging prikkelde mij tot het zoeken op internet naar nationale en internationale traploop wedstrijden. Zo kwam ik uit bij het nationaal kampioenschap traplopen, gehouden in het kantoorgebouw Delftse Poort van Nationale Nederlanden in Rotterdam. Om een beetje een beeld te krijgen van Westpoint in verhouding met bijvoorbeeld Delfste Poort of andere nationale en internationale wolkenkrabbers heb ik hier het één en ander visueel met elkaar vergeleken. Helaas is Nationale Nederlanden enkele jaren geleden al gestopt met het organiseren van het nationaal kampioenschap vanwege enkele praktische zaken. Ook heeft er jammer genoeg nog geen andere organisatie of locatie de draad weer opgepakt om dit kampioenschap op een andere plaats te organiseren. Maar wel vond ik een website waar alle toonaangevende internationale traploop wedstrijden op staan. Op deze lijst staan wedstrijden van óver de 2000 treden en het zal duidelijk zijn dat dit de overtreffende trap van afzien betekent! Heerlijk! Natuurlijk zal het niemand verbazen dat de meeste extreme traploop wedstrijden in USA georganiseerd worden.

Vooralsnog richt ik me natuurlijk volledig op de WTG 2007. Maar daarna, of misschien al wel in de voorbereiding, lijkt het me een super uitdaging (en tegelijkertijd ook weer super zinloos) om een keer aan een nationale, of veel liever nog, internationale traploop wedstrijd mee te doen. Lekker gigantisch afzien en tegelijkertijd de nieuwe extreme mogelijkheden van mijn nieuwe longen tentoon spreiden. Prijzen zal ik op zo'n traploop wedstrijd niet winnen natuurlijk. Maar het meedoen alleen al, aan bijvoorbeeld de Fleet Empire State Building Run-Up (New York) met 1576 treden of de International Towerthon (Kuala Lumpur) met 2058 treden is een uitdaging op zich. Ik weet niet of de gemiddelde longtransplantatie patient het überhaupt in zijn “zieke geest” haalt om zoiets te gaan doen?!
Extreme sports to the limit, maar dat is mijn is nou eenmaal de aard van het beestje………..

Op Wikipedia en SkycraperCity is wat meer technische info te vinden over Westpoint. Een mooie plek waar veel info staat over alle wolkenkrabbers over de gehele wereld, soms nog in aanbouw (klik hier), is te vinden op SkyscraperPage.com. Op deze website kun je ook zoeken op hoge gebouwen in bijvoorbeeld Nederland. Schitterende website voor de echte liefhebber!

Ongeveer een maand geleden kreeg ik een mailtje van een redacteur van de Club van 100. De “Club van 100” is een programma van de RVU waarin mensen via de website van Club van 100 bij elkaar komen en onderling dingen of diensten aan elkaar uitwisselen. Het principe is een beetje “voor wat, hoort wat……”. Dus de éne persoon heeft een vraag of zoekt iets, en heeft daarvoor in ruil iets aan te bieden. Eén keer per week maken ze een televisie uitzending (Ned. 2) én elke werkdag een radio uitzending (radio 5) met als onderwerp de verschillende mensen van de website.

De Club van 100 wilde, zeker omdat donorschap de laatste tijd weer steeds meer aandacht krijgt in de media, een radio uitzending wijden aan het onderwerp “donorschap”. Aangezien er op de website van de club van 100 nog geen enkel persoon een profiel gemaakt had waarin hij of zij iets aanbood of zocht dat met donorschap te maken had vroeg de redacteur mij om een profiel (zie hier) aan te maken. Op die manier konden ze mij uitnodigen in de radio uitzending. Dit natuurlijk alvorens er gevraagd was of ik het überhaupt wel zag zitten om in de radio of televisie uitzending te komen! Dit alles zag ik natuurlijk wel zitten omdat ik het toch een beetje als mijn plicht zie om als positieve “reclame zuil” voor donorschap te fungeren. Vele vrienden van me in “CF land” zitten namelijk nog steeds op donor longen te wachten en alle beetje die ik hun eventueel kan helpen zijn natuurlijk meegenomen! Uiteraard komt er nog is bij dat ik ook niet vies ben van een beetje “camera geilheid”, whoehahahahaha!

Om precies 20.00 ging het programma van start en werden er door de presentator, Ben Kolster, en bellers verschillende vragen gesteld. Ik vertelde mijn ziekte geschiedenis en het succes van de transplantatie. Ook gaf ik zo duidelijk mogelijk aan dat het, met mij als voorbeeld, ontzettend belangrijk is dat mensen zich laten registeren als orgaan donor. Het is niet alleen het feit dat de artsen na je overlijden eventueel meteen tot actie over kunnen gaan, maar ook omdat de eventuele “donatie vraag” voor nabestaanden altijd op het verkeerde moment komt als er een dierbare van je plotseling overlijd.
De volledige uitzending (*.mp3) kun je hier nog is rustig naluisteren. Hier staat eventueel de link naar het gehele archief
De redacteur van de radio uitzending vond het programma een groot succes en zou mijn verhaal ook bij de televisie redactie neerleggen. Daarop

Bij deze zal ik maar met de deur in huis vallen; het wonder is geschiet, ik ben vandaag 30 geworden!
Iedereen moet er een keer aan geloven maar toch is het voor een CF patiënt wel weer een overwinning op zich. Want alhoewel de behandeling en dus ook de algemene gezondheid van een CF patiënt te laatste jaren flink verbeterd is, zijn er toch nog vele CF patiënten die deze leeftijd helaas niet zullen halen.
En wie had eind februari 2004 (transplantatie datum; maart 2004) aan mijn 30e verjaardag kunnen denken?! Wie had er op durven hopen zelfs?! Mijn gezondheid en leven hing destijds aan een zijden draadje op de IC. Maar hoop doet leven is het gezegde en dus zit ik hier vandaag achter mijn PC dus toch maar een stukje te schrijven over mijn 4e decennia dat ik met mijn CF lichaampje in ga.
Alhoewel mijn 30e verjaardag dus als een “toch maar effe” behaalde mijlpaal gezien kan worden merk ik bij mezelf dat ik meer waarde hecht aan mijn “nieuwe geboortedatum”. Want aangezien ik alle 26 jaren voor mijn transplantatie mijn echte verjaardag al uit en te na gevierd heb is het toch wel lekker om een nieuwe datumgeboorte datum te krijgen. Of zoals andere het soms zien; een tweede geboortedatum erbij! Hoeveel voordelen kan een transplantatie wel niet hebben zie je wel?!

Maar deze nieuwe geboortedatum betekend voor mij op dit moment gewoonweg veel meer dan mijn echte geboortedatum. Dit komt omdat op deze dag mijn leven opnieuw begon en ik me sindsdien mezelf sindsdien als herboren voel en niet meer opgesloten zit in een lichaam dat bijna niks meer kan terwijl mijn hoofd vooruit wil. Mijn leven is sinds mijn transplantatie met 180 graden in de positieve richting gedraaid. Zeker omdat ik bij mezelf merk dat ik na meer dan drie jaar mijn goede gezondheid steeds meer als een “vanzelfsprekendheid” ga zien is het voor mij juist des te meer reden om één keer per jaar stil te staan mij mijn nieuw verkregen leven. En dus nieuwe verjaardag! Tijdens mijn eerste “transplantatie verjaardag” pakte ik daarom ook flink uit en gaf ik een groot feest tot in de late uurtjes.

Daarom ga ik vandaag gewoon lekker, en zonder schaamte, mijn 4e decennia in en ben benieuwd en nieuwsgierig wat het dit keer weer zal brengen.